SIDEBAR
»
S
I
D
E
B
A
R
«
Taal binnen Communicatie
22 juli 2012 door Marenubium

CommunicatieDe Zin van Taal

Woorden, zinnen, taal. Begrijpelijk overkomen. De boodschap overbrengen.
Communicatie. Een lastig begrip. Zelfs zo lastig dat er zoiets als ‘communicatieleer’ bestaat.
Als gevoelspersoon en beelddenker is taal voor mij erg abstract en soms zelfs verwarrend. Woorden en zinnen zijn losse onderdelen (elementen) die vaak hun eigen leven leiden en lang niet de lading dekken. Het blijft een constant zoeken naar de juiste bewoordingen; spelen met woorden en taal. Wellicht herkennen andere hsp-ers dit ook. Dan heb ik dit artikel tevens voor jou geschreven.
Wat is de zin van Taal binnen communicatie? Is taal het enige wat wij gebruiken om te communiceren, of speelt er nog iets anders mee?
Ik ben geen taalkundige of een communicatie expert. Ik kan alleen mijn boodschap op mijn manier overbrengen, in mijn eigen woorden. Zo ook weer dit artikel, volledig Des Eva’s, waarbij ik mijn hersenspinsels op papier tracht te zetten.

Wat is de zin
van een woord

Het is het gevoel omschreven
de gedachte
maar onaf
Wie heeft je echt gehoord?

Omschrijven van gevoelens en gedachten
duurt langer dan gevoelens en gedachten bestaan
woorden gaan hun eigen weg
En wie zal jou echt verstaan?

Geef mij mijn leven
gevoelens en gedachten
laat mij beleven

Liever geen woorden
dan teveel

Babylonische Spraakverwarring

 

Babylonische Spraakverwarring

Bron: Wikipedia

Hoe communiceren wij eigenlijk?
Door middel van taal.
Taal wordt gevormd door afzonderlijke woorden die weer zinnen vormen.

Woorden zijn objectief, statisch. Zinnen zijn objectief, statisch. Taal is objectief, statisch.
Hoe kun je communiceren door middel van statische elementen?
Die niet eens concreet zijn? Dan kun je je net zo goed uiten in scheikundige elementen.
Woorden als elementen rangschikken in formules. Dan worden gesprekken wel heel erg ingewikkeld voor het gros van de mensheid en boeken erg dik.
Dus we communiceren niet alleen in taal als in woord en geschrift (verbaal).
We communiceren tevens door middel van lichaamstaal: het onuitgesproken woord (non-verbaal).
Communicatie wordt dus gevormd door gehoor (verbaal) en zicht (non-verbaal).
Voor mij als beelddenker is gesproken taal te statisch. Voor mij als gevoelspersoon is lichaamstaal duidelijker dan het gesproken woord.
Verbale en non-verbale communicatie spreken elkaar echter vaak tegen.
Hoe snap ik dan wat de ander mij probeert duidelijk te maken?
Hoe kun je dan communiceren? Lastig. Het lijkt aardig op de Babylonische Spraakverwarring:

 

Volgens de bijbel spraken de mensen op aarde ooit allemaal 1 taal. Ze besloten een stad en toren (toren van Babylon of Babel) te bouwen die tot in de hemel reikte. God besloot uiteindelijk dat de mensen het te ‘hoog in hun bol’ kregen. Hij gaf iedereen zijn eigen taal, waardoor de mensen elkaar niet meer konden verstaan. De stad is Babel genoemd, wat ‘verwarring’ betekent.

Voor mijn gevoel zitten we nog steeds in dit ‘Babylonische Spraakverwarring’ tijdperk, waarbij we elkaar nog steeds niet echt ‘verstaan’.

Taal: Subjectief of Objectief?

Neem eens het woord ‘fantastisch’. Voor mij is dat een afgeleide van ‘fantasie’.
Als iemand mij (vroeger) zei: ‘dat is fantastisch’ met een uitgestreken gezicht, dan vatte ik dat op als zijnde: ‘dat is niet echt’  (fantasie).
Mijn reactie daarop was dan meestal: ‘ maar ik verzin het toch niet…’
Door de jaren heen ben ik mijn woordenboekje gaan aanpassen en uitbreiden, het liefst met zoveel mogelijk synoniemen.
Ik kwam erachter dat iedereen zijn eigen woordenboekje heeft en dat het woord in een woordenboek niet altijd dezelfde betekenis heeft voor iedereen.
Taal wordt daarmee subjectief in plaats van objectief.
Als iets subjectief is, koppel ik dat volgens mijn woordenboekje aan ‘gevoel’. We leggen dus gevoel in onze communicatie.
We communiceren daarmee en tevens door middel van gevoel(ens).
We hebben dus:

  1. het gesproken woord (verbaal)
  2. het onuitgesproken woord (non-verbaal)
  3. het gevoel

Maar daarmee zijn we er niet. Correctie: daarmee ben ik er niet. Dit zijn immers mijn hersenspinsels.

De ontbrekende schakel

Ontbrekende SchakelHet gevoel wat iemand aan een woord koppelt en door middel van lichaamstaal uitstraalt hoeft ook niet altijd overeen te komen met elkaar.
Voor mij kan een woord of opmerking een heel ander gevoel oproepen dan de ander probeert te communiceren (over te dragen).
Zo kan iemand heel bot overkomen, terwijl dat niet de bedoeling is van diegene.
Als ik me daar ellendig door voel, doe ik die ander tekort (en mezelf). Want wat gebeurt er dan: ik ga met mijn beperkte woordenboekje en gevoel de woorden van die ander interpreteren. Mijn woordenboekje en mijn gevoel zijn mijn referentiekader. Met andere woorden: ik ga vanuit mijn referentiekader de bedoelingen van de ander ‘invullen’. Inkleuren. Projecteren.
Ten opzichte van die ander ben ik dan volgens de communicatieleer ‘verkeerd aan het interpreteren’, oftewel is er sprake van ‘mis-communicatie’.
Als dat continue gebeurt, is het nog steeds lastig communiceren en zouden we alles verkeerd interpreteren. Chaos en nog meer Babylonische Spraakverwarring.
Dus er moet nog iets anders binnen communicatie zijn wat de schakel is tussen het verbale, non-verbale en het gevoel.
Wat is die schakel?

Telepathie, wordt wel eens gezegd, zou wel verdraaid handig zijn.
Ik denk van niet: in mijn opinie staat telepathie gelijk aan ‘gedachten en emoties lezen’.  Letterlijk betekent het: ‘overdracht van gedachten, gevoelens en informatie zonder gebruik van fysieke mogelijkheden’.
Telepathie is alleen geschikt als we onze gedachten en gevoelens onder controle hebben.
Dan zouden we bijna gedachteloos en emotieloos door het leven moeten gaan om het voor iedereen aangenaam te houden.
In onze huidige staat van ‘zijn’ zouden we ons leven lang aan het trainen zijn om onze gedachten en gevoelens onder controle te houden. Zoals Mr. Spock uit Star Trek.
Dat lijkt mij niet de bedoeling eerlijk gezegd. Tenminste, zo zou ik althans mijn leven niet willen slijten.

Verbindingsfactor en Verblindingsfactor

DatastroomUiteindelijk besefte ik dat we in onze communicatie teveel afgeleid worden door het gesproken woord, het onuitgesproken woord en het gevoel. Communicatie in deze hangt teveel af van onze eigen interpretaties/referentiekaders.
Het is teveel tegenstrijdige informatie wat op je afkomt en wat je processor bovenin moet verwerken. Het zijn ‘losse elementen’. Het kost teveel tijd om alle losse stukjes aan elkaar te koppelen, te verwerken, bij elkaar te voegen, op te tellen, af te trekken, te delen, vermenigvuldigen, worteltrekken, conclusies trekken, etc. Dan zouden we trager communiceren dan we nu doen.
Er moet wel een grote gemene deler zijn die de losse elementen bij elkaar houdt.
Het lijkt erop dat deze losse elementen de meest directe informatie is die we tot ons krijgen, het meest ‘zichtbare’. Maar het is oppervlakkig. Het is rauwe informatie.

Ik ben achter die oppervlakte gaan ‘kijken’; achter het gesproken woord, de lichaamstaal en het gevoel. Dat doe ik door mijn eigen woordenboekje en referentiekader buiten beschouwing te laten. Want die leiden toch alleen maar af. Het zijn subjectieve filters.
Als je dan ‘leeg’ en daarmee ‘objectief’ bent, sta je open voor de bedoelingen van de ander.  Informatie komt dan rechtstreeks binnen en je ‘vat’ de ander dan direct. Of in ieder geval beter.

Ik begreep uiteindelijk dat het niet uitmaakt wat de oppervlakte ‘bedoelt’, maar dat de lading die meekomt het belangrijkste is. De energetische lading of waarde, wel te verstaan.
Taal is een uiting van die energie, afkomstig van de essentie van de persoon. De essentie is wat we allemaal ‘vatten’ (maar nog niet kunnen ‘be-vatten’ of onder woorden kunnen brengen). De essentie communiceert rechtstreeks en sneller dan het licht, zonder filters zoals taal, woordenboekjes of gevoel.
Het is de beleving, de eerste indruk, het fingerspitzengefühl, dat wat je antennes oppikken buiten zicht, gevoel en gehoor om. Iets wat in iedereen bestaat. Het is het ‘weten’  wat de ander bedoelt zonder dat het gezegd is. Je wel of niet gemakkelijk voelen in een omgeving. De auto inhouden nog voor het ongeluk gebeurt. Plots aan iemand denken die 2 tellen later belt. De energie is er eerder dan de gebeurtenis.

Die essentie heeft nog altijd taal nodig om zich te kunnen ‘uiten’. De essentie communiceert door middel van energie, wat door ons lichaam wordt omgezet in spraak, gebaar en schrift.
De energie is daarmee in mijn ogen de ontbrekende schakel. De verbindingsfactor. Communicatie wordt makkelijker als we ons ‘verbinden’ met de energie die daadwerkelijk meegezonden wordt, in plaats van dat we ons laten ‘verblinden’ door wat er aan de oppervlakte schijnbaar is. De verblindingsfactor.

Taal ter ondersteuning

Woordenbeeld-tegemoetkoming

Bron: Deviant Art

Dit is in mijn ogen communicatie:

Energetische overdracht van informatie waarbij taal in welke zin dan ook ter ondersteuning dient.

Als je er bewust van bent dat jouw woordkeuze een andere energetische waarde (lading) heeft dan die van een ander individu, c.q. hiervoor openstaat, dan bestaat het ‘mis’ in miscommunicatie gewoon niet.
Dan kun je elkaar beter tegemoetkomen en verloopt communicatie een stuk soepeler.
Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan in het huidige, rechtlijnige tijdperk.

We proberen ons te uiten, uit te drukken, te verduidelijken naar de omgeving toe. Een boodschap over te brengen.
Dat wordt communicatie genoemd.
Taal en woordenboeken zijn slechts middelen in dit proces; niet meer dan een simpele ondersteuning.
Taal is te vergelijken met statistieken, scheikunde, wiskunde. Taal behoort tot het rechtlijnige denken. Het ‘linkerhersenhelft denken’. Het is echter doorspekt met gevoel en energie, waar de rechterhersenhelft bij komt kijken. Wanneer communicatie meer gaat verschuiven naar het ‘rechterhersenhelft verstaan’ zouden we wellicht uit dit Babylonische Spraakwatervalverwarring-tijdperk kunnen komen.
Dan kunnen we communiceren zonder beperkingen en kent ook ‘taal’ geen grenzen meer.
En zal het een stuk stiller zijn.

Bron: Deviant Art

Taal, gesproken of niet, is niet het doel en slechts de buitenkant. We roeien echter met de riemen die we hebben.
Er komt nog iets veel groters bij kijken, waarvan taal maar 1 klein aspect is.
‘Telepathie’ komt er voor mij gevoelsmatig dicht in de buurt. Maar omvat het geheel niet.
Wat is het dan precies?
Daar heb ik nog geen ‘exacte’ woorden voor.
Alleen mijn hersenspinsels die ik probeer te ‘vatten’ in ‘taal’.
Als jij als lezer ze ‘be-vat’, dan is mijn boodschap overgekomen.
Zo niet, dan is er sprake van ‘ver-blinding’ in plaats van ‘ver-binding’ en heb je er weinig aan.
Dan zijn het zomaar wat losse elementen op papier, om de leegte op te vullen.

Simpel.

© EHK

    Gerelateerde berichten

Geef een reactie

http://blog.kruiderie.nl/taal-binnen-communicatieYou must be logged in to post a comment.

»  Substance:WordPress   »  Style:Ahren Ahimsa
© Kruiderie